Baba kışın sonunda ölüyor ve bahara kalmadan ev ölçülüyor. Müzayede evinden iki genç adam ellerinde lazer ve tabletle, saat başına para alanlara özgü bir saygıyla odaları geziyor; baktıkları her şey bir numara alıyor — şifonyer, bahçe aletleri, yıllardır aynı biçimde yanlış giden saat.
Diskler çalışma odasında, iki ayakkabı kutusunda, babanın eliyle tarihlenmiş; yıllar kağıt etiketlerde, el yazısı düzgün, sonra daha az düzgün. Ses, çoğunlukla: akşamları kitap okuması, kırk yıl boyunca. Katalogda Lot 31. Kişisel medya, kırk yıl, tek sahip. İlgi kayıtlı. yazıyor. Kızı, daha genç olan adama ilgi kayıtlı ne demek diye soruyor. “Lot iyi gider demek,” diyor ve küçük bir şey yazıyor.
Son etiketin tarihi inmeden sonraki kış. O diskte sesi tek bir tökezleme olmadan okuyor, durmadan, sayfa sayfa, kadının ondan hiç duymadığı kadar iyi. İki kez durup hiçbir kitapta olmayan bir şey söylüyor — bir keresinde ışığın azaldığını, bir keresinde de, çok sonra, evi baharda, en iyi göründüğü zaman, onların eline bırakmamasını. Kadın iki kez dinliyor. İkisinde de gelmeyen tökezlemeyi kendi ağzı yapıyor. Erkek kardeşlerine dinletmiyor. O hafta üçünün arasındaki telefon konuşmaları kısa.
Satıştan önceki gece ayakkabı kutularını bostanlara götürüyorlar. Babalarının bostanı: fasulye sıraları geçkin, yağmur fıçısının suyu azalmış, budadıklarını yaktığı yağ varili hep durduğu yerde duruyor. Diskleri teker teker yakıyorlar. Önce etiketler kıvrılıyor. Isı varilden bir duvar halinde geliyor ve rahatsız olacak kadar yakın duruyorlar, kızı da yüzünü bir öteye bir geri çeviriyor. Koku bir bahçe ateşine uymuyor — plastik, plastiğin altında da daha tatlı bir şey — ve varil tükürüyor, ağabeyi de onu düzenli besliyor, taksitle borç ödeyen bir adam gibi. İki bostan ötede yaşlı bir adam el feneri ışığında suluyor ve bu yana bakmıyor. Torunu, adamın kısa dalga radyosunun yanında oturuyor. Adam başka gezegenlerdeki insanlardan ses beklediğini söylüyor. Bir ses geldiğinde kız radyoyu adamın yanına taşıyor. Adam dinliyor, sonra başını iki yana sallıyor. Kız radyoyu yere bırakıp eve gidiyor. Üstlerindeki tepede duman son ışığa karşı seçiliyor.
Sabaha, ondan yapılabilecek olan artık yapılamaz.
Sabah varilin kapağında iki kabak var. Üstlerinde kimsenin ismi yok.
Satış onda yapılıyor. Lot 31, satıcı tarafından geri çekildi. Oda duraklamıyor. Çekiç Lot 32'yi buluyor. Sonrasında tereke için bir zarf var: kataloğa girdikten sonra geri çekme ücrete tabidir. Rakam virgülden sonraki ikinci haneye kadar kesin.
Hafta dolmadan bostana fotoğraf makineli bir adam geliyor. Nazik. Hiçbir şey sormuyor. Külü, varili, fasulye sıralarını, kadının ellerini fotoğraflıyor. Kadın orta parmağını gösteriyor. Adam ışığı parmağın üstüne düşürmek için biraz yer değiştiriyor. Zaman ayırdığı için kadına teşekkür edip gidiyor.
Ondan bir hafta sonra, bir mektup, antetli ve nazik. Lot 31'deki bir ilginin lotun durumuna rağmen varlığını koruduğu tarafımıza bildirilmiştir. Müvekkilimiz, olduğu haliyle kalıntı için, taban fiyatın tamamını teklif etmektedir. Cümleden uzun bir referans numarası var. Erkek kardeşleri şaka mı diye soruyor. Ağabeyi al diyor, bugün al, rakamı da iki kez yüksek sesle söylüyor, ikincisinde daha yavaş. Küçük erkek kardeşi bir süre susuyor ve sonra, —Kalıntı kelimesi. O kelime, diyor. Ve ağabeyi, —Bir kelime, diyor. Ve o, —Bir kelime olduğunu biliyorum, diyor. Bir ödeme tarihi var.
Ağabeyinin sonbaharda vadesi gelen yenilemesi inceleme için işaretli. Ekli bir gerekçe yok.
Albümler kataloğa hiç girmedi. Kağıt, annenin fotoğrafların altına yazdıkları, küçük zamklı köşelikler. Kızı onları yatağının altında saklıyor — düz ve bir şeyler imzalayan hiç kimsenin haberi olmadan.
Değerleme geliyor, odalar evin hiç gezilmediği bir sırayla listelenmiş, mutfak en sonda ve kadın onu onlarla yaptığı gezintiyle karşılaştırıp onlarınkinin evin satılacağı sıra olduğunu görüyor. Teklife cevap vermiyor. Baharda külü fasulye sırasının toprağına karıştırıyor. Yazın ikinci bir mektup: Müvekkilimizin teklifi açık kalmaktadır. Fasulyeler çıkıyor.