Kuyruğun başındaki kadın altıyı on geçeden beri orada ve bir matarası var, yedi buçukta da geliş sıralarını bilen ve onu savunacak dokuz kişi olur.
Yenilemeler perşembeleri. Ruhsat salonu sekizde açılır ve anneler yediye kalmadan orada olur, geçen seferden kalma sıra fişleri, koltuklarının altında dosyalar. Birbirlerini okul kapısından tanırlar. On iki gişe; tezgâhlara zincirli tükenmez kalemler; her gişenin üstünde aynı cümleyi sunan bir ekran: Lütfen aşağıdaki bilgilerin doğru olduğunu teyit edin. Salon ıslak mont ve toner kokar.
Bir çocuğun yenilemesi uzun form; ücret çizelgesi kuyruğun kıvrıldığı yerde asılı. Öne yakın bir kadın, hiçbir şeyi hiç çıkarmadıklarını, yalnızca eklediklerini ortaya söyler. İki kişi ötede biri bunun bir şey çıkarmakla aynı şey olduğunu söyler, kuyruk da ilerler. Çocukları, okulun hâlâ okuduğu çocuklar. Ücretsiz dönem haziranda biter.
Yedinci gişede ekran nisanda iki kez alınmış bir ödeme buluyor ve anne sormadan iade ediyor, ve bunu söyleyen bir satır basıyor, ve ondan başka bir şey istemiyor. Kadın basılan kâğıda bakarak duruyor. Kuyrukta bunun olduğunu gören olmamış.
Dönemin son perşembesinde kırkı birden geliyor, kuyruk da salonun çevresinde iki kez katlanıyor. Tek tek, her anne nazikçe teyit ediyor — bir isim, bir tarih, bir fotoğraf — her bilgi doğru, hiçbiri kendisinin değil. Ekranlar düşünüyor. Hiçbiri başını iki yana sallamıyor.
O öğleden sonra kayıt kırk yenileme tutuyor, her biri bir yerde doğru, hiçbiri kendi yerinde değil. Salon zamanında kapanıyor. O ay hiç fatura çıkmıyor.
Ertesi dönem uzun form ikinci bir imza kutusu kazanıyor, üstünde de standart harflerle bir satır: teyit edenin huzurunda teyit edilmiştir. Dört saniye daha uzun sürüyor. Anneler onu her biri yılda kırk kez imzalıyor, ve perşembeyi akıl eden kadın, kapıda, onlara mal olan şeyin dört saniye olduğunu söylüyor, ve buna değdiğini, ve kapıda kimse ciddi olup olmadığından emin değil.
Hafta sonu kayıt kendini düzeltiyor; pazartesiye kalmadan annelerin tuttuğu çıktılar dosyalarla uyuşuyor, perşembeyle değil. Okul kapısında durup o sayfalar olmaktan çıkmış sayfaları karşılaştırıyorlar. Annelerden bir isim fazla var. Kimse yüksek sesle sormuyor.
Önce şemsiyeli olana yazılıyor. Oğlunun yenilemesi kimlik teyidi askıda, duraklatılmış durumda. Oğlanın fotoğraflarını, tarihlerini, içinde her şey olan dosyayı getiriyor. Gişe nazik. Ekran başını iki yana sallıyor. Mektup sıcak. Kaydı doğru tutmamıza yardım ettiğiniz için teşekkür ederiz.
Okulda ismi hâlâ okunuyor. Biri cevap veriyor.
Üçüncü hafta gitmeyi bırakıyor. Kimse ona söylemiyor. Kayıt, o orada olsun olmasın onun yerine cevap veriyor, o da her biri olması istendiğinde bunun annesine kaç sabaha mal olduğunu hesaplamış. Arkadaşı sandalyesini on bir gün tutuyor ve sonra ona daha küçük bir oğlan oturuyor, ve küçük oğlana bir şey söylenmiyor, ve oda, bir odanın yaptığı gibi uyum sağlıyor. Bahara kadar, hiçbir formun ölçmediği bir parmak uzuyor.
Yeni dönem başladığında oğlunun yenilemesi hâlâ duraklatılmış durumda. Bir sıra fişi alıyor. Ayakta durmak ayaklarını ilk randevuya giydiği ayakkabıların içine şişirmiş ve oturmuyor, oturanlardan çoktan çıkardıkları formların yeniden istendiğini öğrenmiş olarak. Son perşembe günü kuyruk salondan uzun, anneler de getirmiş kız kardeşlerini.