Mektup, elini çalıştıran makinelerin ay sonunda gün batımına gireceğini söylüyor. Tarihi duvar takvimine işliyor, yazıldığı gibi. Mektup onları kimin satın aldığını söylemiyor. Bir cevap yazıyor. Asistan daha sıcak bir açılış önerir. Öneriyi kabul eder.
El on bir yaşında. Etten olan kırk ikisinde gitti, bir merdivende, yüksekte, kışın. Geceleri el şarja çıkar, kol hava alır; ikisinin buluştuğu yerdeki ten onun en genç teni. Kulelerde asansörler herkesin katını bilir; merdiven boşluğunun boyası o doğmadan kurudu; altmış katlık rüzgâr pencerelerle nöbetleşir.
Sabahları otobüste asistanın biri kulağının içine hava durumunu okur, yumuşak, standart, ve bir keresinde onun olmayan bir kelimeyle bitti, ve başını kaldırmadı.
El her gece evi arar. On bir yıllık geceler: kavrama, titreme, ısı, iki kişiye kavanoz açmayı bıraktığı ay. Yakında ev cevap vermeyecek. Yerel mod yok. GÜÇ KAPATMA’nın altında tek alan: SON POZİSYON.
Son akşam gömleğini yukarıdan aşağı ilikliyor, ağır ağır, iki kez. Bir portakalı tek, kopmamış bir sarmalla soyuyor ve kabuğa bakarak yiyor. İsmini yazıyor, her eliyle birer kez, iki isim birbirini tutuyor.
Alanı KAPALI’ya ayarlıyor. Uzanıyor ve canlı elini öbürünün içine koyuyor.
Gece yarısı, evrensel saatle, parmaklar onunkilerin çevresine iniyor, yumuşak, şarjın sonuyla, ve tutuyor.
Sabaha kadar kalıyor.
İkinci hafta karşı taraftan, alanı ayarladığı için kendisine teşekkür eden bir mektup geliyor: AÇIK bırakılmış bir ele bir teknisyenin bakması gerekir ve KAPALI bırakılmış bir elin bir daha ziyaret edilmesi gerekmez. Ekinde küçük bir alacak var.