Günleri başkalarının bedenleri. Omuz omuz, yanlış olanı başparmaklarıyla bulur ve itiraf edene kadar bastırır. Klinik sokaktan bir kat yukarıda bekler; bekleme odasında sonrasına dair broşürlerle dolu bir tel raf durur, salıları bir adam doldurur, başını sallar, çizelgeyi paraflar ve gider. Elleri ikinci boğuma kadar sigortalı ve üç ayda bir aşağıdaki masada okunur, kavrama ve karış ve titreme, prim de okumayla oynar. Masanın dışında yaptığı hiçbir şey kapsamda değil.
Akşamları ağırlık ister. Bir insanın, bir hastanın değil, bir pazar sabahı sırtında, ışık çarşaflardan yukarı çıkarken. Geniş banyo havlusunu alır. İkinci yastığı alır ve kendi tarafında uyur, alıştırma yaparak.
Sizin gibi insanlar kalıcı bağlar kurar, der uygulama ve fotoğrafının çevresine küçük altın bir halka koyar. Erkekler iyi. Kolları sıvalı yemek yapan ve filmlerde, onun görüp görmediğine bakmadan ağlayan itfaiyeci. Cümlenin ortasında onu tezgâha kaldırır ve cümleyi sonra bitirir, topukları adamın uyluklarının arkasına takılı, akşamın geri kalanında kıçında un. İki kez soran ve ikisinde de ciddi olan, onu özenle postalanmış bir şeyin paketini açar gibi soyan ve kalçalarını kulpu varmış gibi tutan dul. Elleri çam kokan ve belini tek açık elle ölçen marangoz, aklında tutmaya niyetli bir karış; bunda da bir işçi, acelesiz, kenarlarına kadar titiz, ve kadın, adamın başparmağı sağ omzunun düğümüne bastırılmış, boşalır, zanaat zanaata cevap verir, ve bunu pazartesi okumasında öder, titreme yukarı, prim de onunla yukarı — bir elin hesabına yazılmış bir gece. Somut olanı sever: bir dirseğin içi, geç vardiyadan sonra bir boynun kokusu, bir nefes boyunca üstünde bir erkeğin bütün ağırlığı, daha uzun değil. Altında kımıldayan her kasın Latince ismini bilir ve hiçbirini kullanmaz; söyledikleri daha sert ve orada, ellerinin hep bildiği küçük kelimeler. Seks iyi ve bunu karanlıkta yüksek sesle söyler. İkisini de şaşırtır. Sabahlar en iyi kısım. Sonra geçmesini beklediği kısım.
Füniküler adamı martta üç gece. Başparmağı adamın omurgasında kemik kemik yürür ve yedincide durur; başparmağının altında adamın nefesi de onunla durur. Onun masasında, kötü haberden sonraki hafta, nefes yedincide durur. Adam, çıkıntıdaki bir adam gibi uyur, bir kolu kenardan aşağı. Üçüncü gece, kapıda, ona işi kolaylaştıranlara ayırdığı iltifatı eder — “Bunda iyisin, bir otelin iyi olduğu gibi” — ve yüzünün bununla küçük, yanlış bir şey yapışını izler. Niyeti iyi. Merdivenlerden inerken neredeyse geri çıkar. Geri çıkmaz.
Sonra adamın mesajı yazışmanın sonunda durur, birinin bardağını doldururken söylediğin iki kelime. Yeter de. Cevap verdiğini hatırlar. Kurduğu cümleyi hatırlar, başı da sonu da nazik, yağmurlu bir perşembe gönderdiğini de. Aylar sonra, bir tesisatçı numarasının peşinde, geriye kaydırır. Yazışmanın sonu Yeter de. Altında hiçbir şey. Cümlesi hiçbir yerde — gönderilmemiş, taslaklarda değil, hiçbir yerde değil. Yazışma kazanır. Hiç demeyen oydu.
İstek sessizce gider, işaretin ötesine çekilmiş bir gelgit. Deponun yanında yol çalışması var. Bir aydır eve dönüş yolunu değiştirmek niyetinde, değiştirmiş de değil, her gece aynı sokaktan gider ve her gece buna hafifçe sinirlenir. Cumaları hamama yer ayırtmaya başlar. Asistan daha sıcak bir açılış önerir. Öneriyi geri çevirir. Epey oldu, der uygulama. X hâlâ yakınlarda. Bırakır, epey olsun.
Eski hamam tepedeki son fotoğraflanmamış ışığı tutar. Telefonlar ahşap dolaplarda ölür. Kubbenin altında buhar bir oda seçmiş hava gibi kımıldar ve kadınlar aynı anda her yaşta, sade ve pozsuz, ıslak taş, ıslak ten, sırtını fazla sertin tam sınırına kadar ovalayan kürekçi önkollu natır. Isı haftayı omuzlarında bulur ve düğüm düğüm ellerinden alır — kendi zanaatı kendine yapılmış, kelimesiz, faturasız.
“Yalnız siz mi?” diyor natır uzun seansta.
“Yalnız ben.”
İki kanca ötedeki kadın kızına hangi kelimelerin değerli olduğunu öğretiyor, her birini iki kez söyleyerek, bir çocuğun önünde parayla yaptığın gibi. Kız tekrarlıyor ve birini yanlış söylüyor ve yeniden başlıyorlar.
Su bütün ağırlığını alıyor. İzin veriyor.