Üç yüz. Üçüncü okuyuşunda daha azmış gibi söyledi.
Mühendis kaydı kapının üstündeki küçük hoparlörden çaldı. Kadının sesi odaya kendisinden daha iyi uyuyordu. Ayakkabılarını çıkarmıştı. Çoraplarından birinin topuğunun altı delikti.
“İşte bu.”
İki kelime, kabul edilince ödenecek. Sözleşmeyi, babasının saklama fişlerinin de bulunduğu bir zarfın içinde getirmişti. Son sorulduğunda iki yüz otuz dokuz. Annesi onu bu sayıya getirmek için dokuz yıl kıyıda oturmuştu.
Yeni pano eskisinden altmış fazlasını isteyecekti. Karar çoktan basılmıştı. Şimdi eve dönse başka bir kadın okuyacaktı. Ya da geçen bahar kaydettiği kelimelerden bir araya getireceklerdi.
“Alacağımı onun hesabına geçirebilir misiniz?”
Mühendis fişlere baktı. “Bir işitme daha için mi?”
“Kelimeler için.”
“Size bu ikisinin parasını ödeyebilirim.”
Fişleri yerine koydu. Bu parayla annesi, bakkal parasının durduğu teneke kutudan borç almadan bir ay geçirebilecekti. O para babasını karşıya geçirmeyecekti.
Kabinin dışında, bir tekerleği gevşek bir yük arabası geçti. Mühendis geçmesini bekledi. Sonra yeniden okumasını istedi, yüz derken biraz daha sıcak bir sesle.
Bir zamanlar bu odada kitap okurdu. Bölümün sonunda, camın öte yanında annesi sayfayı çevirirken nefesini tutardı. Annesi hikayeleri bildiği halde tek parmağıyla takip ederdi. Sonrasında merdivenlerde paylaşmak için bir çörek alırlardı.
Mühendis ekranda bir sıra nefes açtı. Her küçük şeridin bir numarası vardı. Biri bir şarkının öncesinden. Biri bir konuşmadan. Biri öyle yakından geliyordu ki kadın elini yakasına götürdü.
“Ek yerleri için,” dedi.
Anonsu onun almadığı bir nefesle çaldı. Sayı sevecen duyuluyordu, sanki biri ona bir sandalye bulmuş gibi.
“Benimkini kullanın.”
“Sizinki takılıyor.”
“Biliyorum.”
Mühendis ilk kayda döndü. Kadın, üç ile yüz arasında nefesinin yetmediğini duydu. Annesinin termosa bir şafak daha dolduruşunu düşünmüştü.
Mühendis nefesi kesip çıkardı. Onsuz sesi, hiçbir borcu yokmuş gibi çıkıyordu.
“Geri koyun.”
Koydu. İki büyük şeklin arasında küçük, koyu bir şekil.
Ona kulaklık verdi. Kadın bir kez daha dinledi. Takılma yerindeydi. Kabul edilen iki kelime için imza attı. Altlarında, oturum boyunca kaydedilen malzemeyi kapsayan bir satır vardı. Onu da okudu. İmzaladı. İlk kaydı istedi.
Kopyanın bedeli alacağının yarısıydı. Mühendisin tarifeyi gösterirken özür diler bir hali yoktu. Kadın ödedi. Mühendis aynı bedelle bütün oturumun kaydını göndermeyi önerdi.
“Yalnızca onu.”
Otobüste dinledi. Ücret, ardından takılma, ardından yeniden başlamak istediğini söyleyişi. Hayır. Kaydı geri sardı. Takılma “yüz”den önce geliyordu. Yanlış hatırlamaya başlamıştı bile.
Yılın ilk sabahı kıyıya indi. Annesi iki tabureyi de getirmişti. Termosu dizlerinin arasında tutuyordu. Suyun karşısında babası, her sabah durduğu yerde duruyor, bir zamanlar düşünmeden kullandığı şeyleri öğreniyordu.
Hoparlör tık etti.
Kendi iki kelimesini duydu. Sonra nefesini.
Mühendis onu sona taşımıştı. Şimdi rahatlama gibi duyuluyordu.
Annesi başını kaldırdı. Yeni sayı panoda parlıyordu. Lamine listeyi dizlerinin üstüne serdi, parmağını sıradaki kelimenin yanına koydu.
“O sen miydin?”
Telefonu çıkardı. İlk kaydın parasını ödemişti. Nefesin nereye ait olduğunu annesine dinletebilirdi.
Kanalın karşısında ölüler, yaşayanların başlamasını bekliyordu.
Telefonu yüzüstü tabureye koydu. Zarfında hala ekmeğe yetecek kadar para vardı. Onu annesinin paltosunun cebine koydu.
Annesi parmağını kelimenin üstünde tuttu.
Nefes aldı. Nefesi hiçbir yardım olmadan takıldı. Sonra suya doğru eğilip onu söyledi.