Ĉe la akvo oni ne pagas per moneroj. Oni pagas per vortoj: la longaj, la karaj, la malfacilaj. Ducent. Ducent kvardek. Tricent. Kara vorto, longa vorto, vorto, kiu revenas. La patrino kalkulas ĝis la knabo ekdormas, kaj en la ladskatolo naŭ vortoj atendas. La unuan tagon de ĉiu monato ŝi diras ilin laŭte, unu post unu, sub la kuranta akvo, por ke la paperoj ne aŭdu. Ŝia mano tremas iomete ĉe la sesa vorto. Ŝi mordas la internon de sia vango kaj gustumas feron.
Ĵaŭde oni renovigas. La virinoj venas je la sepa kun dosieroj sub la brakoj kaj konfirmas, per unu tuŝo, ke la detaloj sube estas veraj. La ekrano ne skuas la kapon. Neniu ekrano iam skuas la kapon. Ekstere pluvas laŭ la kontrakto; la kato de la fiŝbazaro apartenas al neniu; la viro kun la griza mantelo alvenas je marŝa ritmo, kaj alportas seĝon, kaj tio estas ĉio.
Supre, post la lasta haltejo, staras pordego, kiun neniu administras. La skatolo tie estas aparta. Iu lasis panon. Neniu forprenis ĝin. La horoj tie ne kostas. Iru, se vi volas. Neniu demandos vian nomon. Neniu havas kampon por ĝi. Estas vizithoroj. Estas ĉiam vizithoroj.