Baldırları uyuştu. Sekiz buçuktan bu yana, koli tutkalı kokusunda ayakta.
İhracat postane sarayının üçüncü katında, kolilerle sessizlik kulübelerinin arasında. Asansör koli taşıyor.
İyi dosyayı getirdi. Lastiği hala sıkı. Annesinin ruhsatı. Dört yıllık makbuzlar. Ölüm belgesi, iki damga. İş teklifi. Kira sözleşmesi. Bilet. İki gişe onu buraya yolladı.
“Onu yanınızda götürmek istiyorsunuz.”
“Onu yanımda götürmek istiyorum.”
“Ruhsat yolculuk etmez. Kayıt yolculuk eder.”
Ekranı çeviriyor. Saklanan kısım üzerinden ihracat vergisi: uçuşunun iki katından fazla. Altında, bunun açıklandığını beyan eden bir imza. Ondan imza istemiyor. İki gişe ötede biri imzalıyor.
“Peki ödersem?”
“Çalan bir dosya. Yurt dışında barındırıcı yok. Cevap yok. Mevcudiyet yok. Satın alanlar oluyor. Genelde bir kere çalıyorlar.”
“Ödemezsem?”
“Ruhsat, ödenen ayın sonunda düşer. Tereke kayıtları kanuni süre boyunca tutar. Standart sürüm korunur.”
“Standart sürüm nedir?”
“Ne olarak değerlendirildiyse o. Geri kalanın üstünde fiyatı var.”
“Oradan ödemeye devam ederim.”
Doğru cevap veriyor, ücret almıyor: “Yurt dışındaki binalar kayda geçirilemez.”
Makbuzların arkasına sıkıştırılmış karton kapaklı kitabı açıyor. 1984. Kadının annesi sayfa kenarlarında tartışmış.
Yan gişeden koli memuru eğiliyor. “O kişisel malzeme.”
“Kullanılmış bir kitap.”
“Değerlendirildi mi?”
İhracat memuru kitabı biletin yanına koyuyor. Ekranı KİŞİSEL KAYITLAR seçeneğini sunuyor. Kutuyu kapatıyor. Yeniden açılıyor. Ekranı çevirip kadından uzaklaştırıyor.
“Elinizde tutun,” diyor.
İtiraz sekiz ay sürüyor, bir de bedeli var. On bir yıldır hiçbirinin sonuç verdiğini görmedi.
Sahanlıkta dosyayı bırakıyor. Ellerinin dosyanın şeklini bırakması zaman alıyor. Hesap evi sokağının aşağısında tekneler karşıya geçiyor. Annesi nisanda geçti. Ödendi. Damgalandı. Bitti.
Cam çatılı pasajda yıllardır önünden geçtiği bir teneke kutuyu satın alıyor. Üstünde başka bir şehrin resmi. Krem rengi binalar, mavi liman. Neredeyse bedava. Evde rafta ruhsatın yerini alıyor.
Son Perşembe salonda ödeme yapıyor. Nakit, paltosundan sıcak. Yurt dışında geçireceği bir ay.
“Makbuz?”
“Evet.”
Pasaportun duracağı yere koyuyor. Havalimanında son çağrı yapılırken baldırları boşalıyor. Onu yeniden taşıyana kadar korkuluğa tutunuyor. Bantta dosyanın ön cebi koyulaşmış. Başparmak büyüklüğünde bir leke.
Teyzesi ya da halası paltosunun içine kırmızı bir ip bağlamış. “Peşine bir şey takılmasın diye.” Beklerken ipi çözüyor. Çöp kutusuna kadar götürüyor, sonra cebine koyuyor.
Şafak uçuşundan: iki tepe. Bir kanal. Bir ışık kancası. Uzak tepede bir vinç rüzgarda boşta salınıyor. Aşağıda bir dolap salonu sıra başına kırk notayla uğulduyor. Biri, kadının ödediği ay bitene kadar çalışıyor.
Pencere bulutla doluyor.
Teneke kutuda, bir çoraba sarılı, annesinin gözlük kabı ücretsiz yolculuk ediyor. Menteşe sert. Annesi için de sertti.