Clara: Bunu birlikte yazıyoruz; çünkü ne olduğu konusunda anlaşamıyoruz ve tek bir ses yalan olurdu.
René: Önce o gitti. Evlilik budur.
Clara: Duvar artık yok. Rua da Bica’daki kafe — yıkıldı. Yerinde rezidanslar var. Bıraktığım iz, boğumlarımın alçıdaki izi, şimdi temellerin altında. Elim yarayı hâlâ taşıyor. Sağ elimde yıkılmış bir kafe taşıyorum.
René: O ölmekte olan şeyleri sever. Ben ölü şeyleri severim. Aradaki fark zamanlama.
Clara: Fark —
René: — zamanlama. Zamanlama evliliktir.
Clara: Konu bize geldiğinde teleskopun ayarını değiştiriyor. Teleskop onun eşiği. Graça’nın üstündeki tepede oturup ölü şeylerden gelen ışığı alıyor. Ben de aşağıdaki sokaklarda dolaşıp ölmekte olan şeylerden gelen sıcaklığı alıyorum. Aramızdaki tepe —
René: — evlilik. Onun parke taşlarından gelen sıcaklığıyla benim teleskoptan gelen soğuğum yatakta buluşuyor, birbirine geçiyor ve sabah olduğunda hangimizin sıcaklığının hangisine ait olduğunu ikimiz de bilmiyoruz. Evlilik budur. Değiş tokuş.
Clara: Tepe.
René: Değiş tokuş.
Mariana’nın mektubunu okudum. Peçeteyi. Numaralı çarşambaları. Kitap raflarına söylediği, Viktor’a söylemediği kelimeyi.
Gözlemevini aradım. Eve gel dedim. Bir şeyi izlediğini söyledi. Eve gel dedim.
Geldi. Soğuk hâlâ üstündeyken kapıdan içeri girdi. Ellerimi yüzüne koydum. Çenesi tepeden gelen soğukla üşümüştü. Başının avuçlarımdaki ağırlığı — kafatasının ele taşın avuca yerleşmesi gibi yerleşişi. Soğuğun çenesinden parmaklarıma geçişi. Sıcaklığımın parmaklarımdan onun çenesine geçişi.
Koridor. Koridor kitapta yok. Evdeki en gerçek oda koridor.
Hâlâ buradayız. Aynı yatak. Aynı tepe. Ellerinde teleskobun soğuğu hâlâ var, ayaklarımda taşların sıcaklığı hâlâ var ve değiş tokuş hâlâ işliyor ve değiş tokuş tartışma ve tartışma uzanma ve uzanma sabah ve sabah —
Uzanma evliliktir. Bunda anlaşıyoruz. Cümle onun. Cümle benim. Cümle bizim. Artık hangisi hangisi ayıramıyoruz. Evlilik bu da.
— Clara ve René
Lizbon. Gözlemevi ile Alfama arasındaki tepe. Sıcaklık dengesini buluyor.