Kanepedeki olan önce yazdı. Bölünmenin iyileşme olduğunu söyledi. Ben hareketmişim, o dinlenmeymiş, ikimizin arasında bunu taşıyormuşuz dedi.
Bir konuda yanılıyor. Geri kalan her şeyde haklı.
Yürüyen olan benim. Oturma odasından çıkıp koridora, lavantanın yanından geçip hayatımın geri kalanına yürüyen. Yürümek benim yaptığım şey. Onun anlattığı performans da bu — kamusal duruş, ödevler, otobüs, tek bir kız gören ve iki kişi olduğumuzu bilmeyen insanlarla yapılan konuşmalar.
Ben yirmi üç yaşındayım. O da yirmi üç ama yaşlanmadı, hareket etmedi ve dördüncü sınıftan beri ödev yapmadı. Aramızdaki mesafe on yedi mektup değil. Koridor.
Yanıldığı şey şu: yara önceden var değildi. Yara, görmenin kendisiydi.
Dokuz yaşındaydım. Oturma odasına girdim. Kendi bedenimi kanepede gördüm. Kendi bedenimi. Kendi yüzümü. Daha aşağı duran o omzumu. İzlenmediğimde aldığım o özel nefes biçimini. Ve o görüş dünyayı böldü — onun yattığı oda ile benim durduğum koridora. O yarık bir daha hiç kapanmadı.
O, bedenin karar verdiğini söylüyor. Bedenin kendi yarısını bıraktığını söylüyor. Ben diyorum ki: içeri girdim ve GÖRDÜM. Eylemin kendisi görmekti. Bedenin bilgeliği değil — çocuğun dehşeti. Bir odaya girip kendini zaten orada bulmuş dokuz yaşında bir çocuk.
O buna bedenin dürüst pozisyonu diyor. Ben buna iki kişiye dönüştüğüm an diyorum.
Ama nefes alış. Nefes alış konusunda haklı.
Uzanınca — herhangi bir yüzeye, herhangi bir yatağa — oluğu hissediyorum. Minderi. Bekleyip duran bedenin biçimini. Duruş nefes alışın kendisi oluyor ve nefes alış da tam olmaya en çok yaklaştığım şey.
O önce yazdı. Ben sonra. Aramızda: on yedi mektup, bir koridor, yürüyerek geçmiş bir ömür.
Aramızda: nefes alış.
— Lucia
Bir şehir. Kanepenin olduğu şehir değil. Beden hâlâ oraya doğru eğiliyor.