Zarx-2
Girişten hemen önce Zarx-2 heyecanlıdır
Zarx-2 kapıdan büyük bir heyecanla içeri girdi. Gözleri aydınlığa alışmakta zorlanıyordu. Kapı dışında kalan tüm yüzey şeffaf olduğundan güneş ışığı doğrudan içeri giriyordu. Koridorun karanlığından odaya bu hızla dalmadan önce gözlüğünü takması gerektiğini düşündü. Kim bilir kaçıncı kere aynı hatayı yapmıştı. Doktor bunu tekrarladığı takdirde geçici körlük yaşayabileceğini uyarmış olsa da heyecanına hakim olamadığından unutmuştu. Her seferinde bir mazereti vardı nasıl olsa.
Daire şeklindeki odanın tek mobilyası oldukça büyük bir yataktı. Neden bu kadar büyük yapmıştık bunu diye düşündü Zarx-2, o zamanki hacim farklıydı herhalde, sonra da değiştirecek fırsat olmadı, ardından bu uyku başladı, sadece onda değil, birçoğumuzda, yakınlaştıkça arttı, arttıkça uzadı ama sonunda buradayız işte.. Haberi paylaşmak için gelmişti, yatağın yanında gözleri güneşten kamaşmış bir şekilde hafif sallanırken olabildiğince yüksek sesle haykırdı: “Efendim geldik, giriş mesafesine ulaştık, emirlerinizi bekliyorum .. bekliyoruz efendim.”
Sessizlik..
Sadece güneş, anılar, yolculuk ve sessizlik..
Ne kadar zamandır böyleydi? Bunu da başka şeyler gibi hatırlamakta zorlanıyordu. Hayalkırıklığıyla arkasını döndü, odadan çıktı.
Yataktaki gözleri kapalı, nefes alıp almadığı belirsiz, hareketsizdi. Mesajı almış mıydı, değişen bir şey var mıydı durumunda, öngörüler doğru çıkacak mıydı, Zarx-2 bunların hiçbirine cevap bulacak durumda değildi, yapılması gereken, hemen yapılması gereken bir giriş vardı, her ne pahasına olursa olsun yapılacaktı.