Kertenkele
Nemli Bir Gece
Gece o kadar nemliydi ki içeride durulmuyordu. Sırayla ufak balkona çıkarak esintide olabildiğince serinlemeye çalışıyorduk. Babam çakırkeyifti ve karşılaşma anına kadar neşesini korudu. Ben Spotify’a dalmıştım, en sevdiğim Pokemon şarkılarını dinliyordum. Ablam da yakınlardaydı, mesaj yazıyordu, yazıyordu ve tekrar yazıyordu.
Antarktika’da
Binlerce yıl önce geldiler. Meraklı, susamış, yorgun, akıllı canlıların varlığıyla şaşkın ve çiçeklerin güzelliğine hayrandılar. Görevleri basitti, incele ve not al. Mümkün olduğu yerlerde de görsel ve işitsel kayıtları notlara ekle.
O zamanlarda bugün hala aramızda olan arı, köpekbalığı ve karafatma gibi canlıların atalarıyla karşılaşmak kadar dev bir kertenkeleye rastlamak da olasıydı. Tatlı bir sürpriz olarak arkosaur Antarktika gezilerinin rehberi olacaktı.
Müthiş bitki örtüsü, iyi hava ve bolca balık Buzul Çağı öncesi Antarktika’nın ta kendisiydi. Sevimli iguana boyutlu arkosaur da doğal olarak ziyaretçilerden bir ısırık almak istedi, hafif bir alarm durumu yarattı ve kalkanlara az miktarda zarar vermeyi başardı.
Gemiye döndüklerinde, kertenkelelerin Dünya’da parlak bir geleceği olduğuna emindiler.
Bunlar 250 milyon yıl önce oldu. Geri gelmelerine kadar aradan işte bu kadar zaman geçti.
Küçük Yeşil Şey
Bendim fark eden soluk yeşil şeyi balkon kapısının yanındaki beyaz tavanda. Bastırılmış bir bariton çığlık patlattım nemli gecenin ortasına – KeEEEErTeNKelee.
Babam ilgili gözükmedi, annem iyi hissetmediği için onunla ilgileniyordu sanırım. Ablam da başta ciddiye almadı. En azından kıpırdayana kadar..
Bağırışlar çocuksu heyecanımızla tetikleniyordu, elimizde cam bardaklar bir sandalyeden diğerine atlıyorduk kertenkeleyi yakalamak için. Büyük kahve masası operasyon merkezimizdi, askeri kuvvetler gülüşerek toparlanıyorlardı ki günü kurtarmak gürültüden kafası şişen büyüklerden birinin girişiyle olacaktı. Odayı kertenkeleden kurtaracak kahraman bekleniyordu.
Eğer bu şekilde bahis oynasaydınız kesin kaybetmiştiniz.
Eski Teknoloji
O zamanlar teknolojik gelişimleri ve imkanları oldukça sınırlıydı. İlk Temas anında ışık hızının ötesine geçen motor denemeleri uzun yıllar sonra Einstein’ın da fark edeceği şekilde başarısız olmuştu. Uzayda seyahatlerini kolaylaştıran sicim mekanizmaları daha başlangıç aşamasındaydı. Doğal olarak galaktik bir keşiften geri dönmeleri oldukça uzun sürüyordu. Bir de üstüne sonuçları paylaşmaları, yeni görevleri almaları, yenilenmiş araçlarda eğitilip tekrar yola çıkmalarını koyarsanız..
Yine de geri geldiler. Ve eskisinden de sevimli gözüküyorlardı..
Mücadele
Babam koridorun kapısını kapattı ve annemi içeride bıraktı. Anahtarı da camdan fırlattı. Dikkatlice bize doğru yaklaştı. Hep birlikte bizi yutmak üzere olan dev kahverengi bir koltukta oturuyorduk. Ablam onu daha iyi tanıyordu, hal ve tavırları endişe vericiydi. Ben ortamı çok eğlenceli buluyordum. Olabilecek en hızlı şekilde babama olanları anlatıyordum nefessiz. Kertenkeleyi görmüştük, kovaladık, kaçtı, takip ettik, ben düştüm, ne bardakla ne gazeteyle yakalayabildik. Babam sessizdi.
Düşünceli bir şekilde oturuyordu. Duvardaki gri karanlık alandan televizyonun ışığının yansıdığı yan duvara doğru hareket eden kertenkelenin üzerindeydi dikkati. Duvarla rengi bütünleşiyordu, bazen görünmez oluyordu bu yüzden.
Ben bugün uyumayacağım dedi ablam. Ya o şey üzerimde yürürse? Ben de eğlencesine katıldım. Ya hep beraber uyuyacaktık, ya da uyumak yok dedim.
Babam kalktı ve sırt çantasından garip bir alet çıkarttı. Yeşil düğmeye basarak kertenkelenin koordinatlarını girdi. Sonra batığı mavi düğme bir şey yapmamış gibiydi. Tam kırmızı düğme öncesi bir an durdu, bizi hatırlamıştı - şaşkın bir şekilde oturduğumuzu fark etmişti herhalde. İşte o anda onlardan bahsetti ilk ve son defa. Sonraki yıllarda konuyu bir dahsa açmadı.
Son Rapor
“Kolektife raporumun altını çizdiği üzere başarısız olduğumuzu kabul ediyorum. Çok az enerjim kaldı ve bu kısa bir iletişim sağlamak için son fırsatım olabilir. Mesajın size ulaşacağından emin olamıyorum. Eğer ulaşırsa, önceden uyarıldınız! Kertenkeleler artık yönetimde değiller. Yeni bir tür, primat kökenli, humanoid görünümlü, iki ayağının üzerinde duran, psikosomatik, tutarsız ve yeni bir enerji türü keşfetmenin eşiğinde dünyayı kontrol ediyor. Her nasılsa bizi biliyor. Dünya dışı canlılarla temas etmeden bunu nasıl yaptıklarını bilemiyorum. Fakat tekrar buraya birini gönderdiğinizde dikkatli olun ve doğru kostümle gönderin. Ben geri dönüşmek için gerekli enerjiden yoksunum. Bu formda kalmaya devam edeceğim. İstanbul’dayım ve yıl 2020 onların takvimine göre.”
Çocukluğumun günlüklerini inceledikten ve babamın aldırttığı notlara baktıktan sonra bu bölümü tamamıyla kendi gayretimle yazdım. Bugünlerde kaybolan bazı insanların veya tekrar ortaya çıktıklarındaki garip davranışların bu konuyla ilgisi olup olmadığını araştıracaklara yardımcı olması niyetiyle.