SOKAKTA

Birinci Kitap · Şiir 23 / 75

Yıllardır görmediğin sokaklardasın Eski binaların arasından güneş sızıyor Nereden geldiği belli olmayan radyo sesi Kalabalığın sesine karışıyor

Güneş binaların arasında Kırık pencereler Boyaları dökülmüş Apoletleri çoktan sökülmüş binalar Arasında Yürüyorsun Kafanı kaldırmadığın onca yıldan sonra O derin büyük-şehir yalnızlığında Seslerin, kokuların, insanların birbirine karıştığı Geçiş noktasında Duruyorsun Kenarda sigarasıyla genç bir kadın Sanki ağlamak üzere Sanki dokunduğun anda seni boğacak bir hüznü paylaşmak istiyor Bildiğini sanıyorsun Oysa yalnızca Korktuğunu biliyorsun

Güneşin delemediği binaların Gölgeleri vuruyor Sokaklara Bakıyorsun Kol kola girmiş üç adam Dilenen çocuklar Sarı fönlü saçlarıyla genç bir piyangocu kadın Yüzler geçiyor gözlerinden Gözlerin sokakları tarıyor Gecenin ortasında ıssız bir köşede Kaybolmuş Korkmuş Bırakmış Bir çocuk gibisin sokağın ortasında

Yıllardır görmediğin sokaklardasın Eski binaların arasından güneş sızıyor Kafanı kaldırmayı o kadar geç öğrendin ki Gökyüzünü Binaların üst katlarını Ve de yıllarını verdiğin sokağını İlk defa görüyorsun

Sonra bir ses karışıyor hayatına Bir radyo, bir pikap, bir teknolojik zımbırtı Ya da bir kadın çığlığı, çocuk hıçkırığı Yola düşüyor ses güneşle birlikte

Nisan 2000