GÜNEŞLE KAFA BULMAK

İkinci Kitap · Şiir 30 / 75

Yağmur yağıyor düşlerime Issız bir adadayım Yalnız Doğa yanımda değil Mügeyle birlikte

Ayrıca denizde ve gökyüzünde Yengeçler sıraya dizilmişler kumda Satranç oynuyorlar taşlarla Kafamı kaldırıyorum güneşe bakıyorum Kafa mı buluyor benle diye Uzaktan gazoz satan çıplak ayaklı bir maymun geliyor

Yağmur yağıyor adada Bir barakadayım Müge dışarıda ıslanıyor Doğayı izliyor usulca Yağmur altında ağaçlara tırmanıyor yumurcak Hindistancevizlerinin amansız katili Müge dışarıda yürüyor İçeride yanımda ateşi dürtüyor sessizce Doğanın yanında hindistancevizlerinden kaleler yapıyor kumda

Dalgalar dalgın yağmurdan Islanmışlar Birkaçı kenara çekiliyor Silkindikçe silkiniyorlar köpek gibi Kafamı kaldırıyorum güneşe bakıyorum Tavandan bana sırıtıyor

Yağmur yağıyor bizim orada Evimizi görüyorum bulutların ortasında Etrafı sarılmış mahzun mahzun bakıyor bana Ne Doğa var yakında ne de Müge Arabayı sürmek benim işim bin bir gayretle Yaklaştıkça gülümsediğini görüyorum

Camlar hızla açılıp kapanıyor yağmurda Damlalardan kalpler saçılıyor havaya Yalnız yol bitmiyor bir türlü Yarısını aldıkça bakıyorum bir yarısı daha var alınacak Eve varmak için saatlerce günlerce uğraşıyorum Yorulmuyorum acıkmıyorum ama yolu bir türlü bitiremiyorum Sonra dank ediyor ve kafayı kaldırıyorum Güneşe bakıyorum Kaçacak delik arıyor

Ağustos 2005