DENİZE KARŞI

Birinci Kitap · Şiir 48 / 75

Denize karşı oturuyoruz Uzaklarda karla kaplı dağ yamaçları Sessizlik

Dalgalara bakıyorum Tuz mu İyot mu diye düşünüyorum Yıllar boyunca Cevabını beklediğimi bilmeden Sorduğum soruları

Denize karşı oturuyoruz Bir vapur gidiyor bomboş Kim bilir hangi adaya Sormak istiyorum Ama Çekiniyorum Düşer kırılır bozulur yok olur ısrarla

Maskelere bürünüyor deniz Her bir dalga başka bir zamana yolculuk Konuşsana diyorum Ne o duyuyor ne kimse Susuyor kahramanı balonun En güzel kızın balkabağında öldürülmesine

Ben niye okudum diyorum kendime Para da kazanamadım İş de bulamadım Yine geldim deniz kenarına Yine cinayet yine kadınlar yine maskeler Bakıyorsun bana Gözlerinde kızgın bir ifade Belki de kırgın, sorgulayan bir bakış Sus demiyorsun ama anlıyorum Susmak istesem de Yapamıyorum

Denize karşı oturuyoruz Biz denize yansıyoruz Deniz bize Bakıyor koca su kütlesi Bakıyor kara yaratıklarına Binlerce yıldır sırtında taşıdığı

Gözyaşları karışıyor sularına

Deniz ağladığında Ayırt etmek zordur derler Oysa deniz bilir senin gözlerinin rengini Sense O’nda Yalnızca kendini Gördüğünü sanırsın

Ocak 2002